فریدون فرخ فرشته نبود

دو بیت از شاهنامه‌ی فردوسی: «فریدون فرخ فرشته نبود / ز مشک و ز عنبر سرشته نبود // به داد و دهش یافت آن نیکویی / تو داد و دهش کن، فریدون تویی». حرفی که هزار سال کهنه نشده: بزرگی ارثی و آسمانی نیست، دادگری و بخشش آن را می‌سازد — و هر کس این دو را داشته باشد، خودش فریدون است. متن به خط نستعلیق در دو ستون و دو سطر نشسته، با گام خطی یکسان، همان‌گونه که در نسخه‌های خطی نوشته می‌شد. کتیبه‌ی عاجی در جدول‌کشی زرین و لاجوردی قاب شده و گرداگرد آن تذهیب به شیوه‌ی نسخه‌های سلطنتی شاهنامه‌ی هرات و تبریز کار شده است: اسلیمی زرکوب، ختایی، ابر چینی تیموری و شمسه‌های کوچک بر زمینه‌ی لاجورد، با سبز مالاکیت و شنگرف و فیروزه. در ترنج‌های چهار گوشه، تاج کیانی و گرز گاوسر فریدون نشسته‌اند. طرح افقی است، چون دو بیت در یک کتیبه‌ی پهن بهتر از تابلوی بلند می‌نشیند؛ مناسب بالای کنسول، راهرو و پشت میز کار. متن از گنجور مقابله شده. طرح و اجرا اختصاصی تابلوپرومکس.

پالت رنگ: لاجوردی، طلایی، سبز مالاکیت، شنگرفی و عاجی